Olmasaydı işte.
Aklıma veya aklına geldikçe içini sızlatacak, gözleri dolduracak türden anılar olmasaydı.
Bir umut dedirten kişiler umutsuzluğun derin kuyusuna itmeselerdi bizi.
Mutluluk ; yeni bir güne uyanmanın heyecanı olsaydı her zaman.
Ve hüzün, bir kelebeğin ömrü kadar kısa kalsaydı hayatımızda..
Ve insan bir gün anlar ki ; çok sevdiği her şey uçup gider, değişir yürekler, biter duygular.
Geride kalır müzikler, kokular, anılar.
Suçu olmayan tüm şeyler geride kalır.
Ama insan gider. Çok sevse de gider...
Nasıl da değişiyor kişi zamanla
Güç o güç değil hız o hız değil
İnançlar sarsılmış, umutlar yitik
Bu kirli çağ bizim çağımız değil
Yeşiller, maviler kapkara olmuş
Yorgun eller, ayaklar, yollarsa yokuş
Ne açan güller var, ne öten bir kus
Güneş o güneş değil, yıldız o yıldız değil
Kökünden bir kurt girmiş ağaca
Yapraklar perişan, dal paramparça
Daha çok aldanacağız yaşadıkça
Anlasana bu ilk aldanışımız değil.
Ümit Yaşar Oğuzcan