Dumadan yazmalıyım. Yoksa korkumu baskalarına anlatamaya kalkabilirim. O zaman belki onların da katılmalarıyla hepten büyür korkum. Onun için yazmalıyım.
Yorgunum... Yalnızım... Ya da bilmediğim bir hastalığa yakalandım. Geceleri uyku tutmuyor. Karanlıkta, yatağımın içinde oradan oraya dönüp duruyorum. Kalkıp kitap okusam ya... Onu da yapamıyorum.
Gene de bir burukluk duymuyor değilim. Baş ağrısına benzeyen sıkıntılı bir hüzün ya da. Geçip giden günlerimin ve şu saatimin bulanıklığını duyuran... Bir beklediğim mi vardı yoksa? Herkes gibi yaşamanın bir anlamı olduğunu sanıyordum da birden boşluğa mı düşüverdim.