“Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysa
bir gün gelirsek hangi kent güzelleşmez
Şiirlerim bir dostun vurulduğu yerde yakıldı
geri almıyorum külleri yangınlar çıksın diye!
Devriyeler çıkart şimdi, bütün ışıklarını söndür;
‘sorduğum hiçbir soruyu geri almıyorum ey sokak’
ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük”
“Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir her sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünkü
Bir gök gürlese bari diyorum,
bir sağnak patlasa
bitse bu sessizlik,
bu kirli yapışkanlık bitse.
...”
“... ey kalbim yalnızsın bu yolculukta da.
Gitmek; o kaos duygusu.
Aklın sarsıntılarla yorgun düşüşü
bilincin kamaşması belki de.
Rehin bırakılacak bir şey yok
unuttuklarından başka.
...”