En kederliler, şairler filan değil, bizi en çok güldürenlerdir, palyaço maskesinin altındaki hüzünlü bilgelerdir ve insan, en çok kalabalıkken, kalabalıkların içinde yalnızdır.
Mesafeler yalnızca bozkırlarla, denizlerle, okyanuslarla ölçülseydi ve uzaklara otobüslerle, trenlerle, uçaklarla, vapurlarla varılsaydı çağın insanı gerçek “sıla”sına kavuşabilirdi.