Bizi dönüştüren tırmanmis olduğumuz dağın hangi adı taşıdığı değil, yürüyüş sirasinda göstermiş olduğumuz varlık ve sevgidir.dunyayi güzel yapan manzaralarınin çeşitliliğidir...
ilim-sanat-kariyer falan bunlar tamam, ama hiçbir uğraş,makam-mevki-eser bir çocuğun yerini tutamaz. sevgi dolu bir ev,dumanı tüten bir aş,henüz konuşmaya başlamış bir yavru,Sevda ile bakan bir eş. Bundan değerli ne olabilir ki? ( SİZCE ???)
mahalle medeniyet ile kültürün, milletin asırlar içinde süzüp aldığı ilkelere,tecrübeye, acı ve sevince,ahlaka, mimari ve estetiğe,adalet ve merhamete,hizmet ve hürmete,devlet ile münasebete dayanan bağımsız bir birim idi...