Avrupa kapitalizminin rasyonel bencilliğine karşı Dostoyevski, Ortodokslukta ve Rus halk geleneklerinde sürdürülegelen "gerçek kardeşlik topluluğu" idealini ileri sürdü. Bu tür bir topluluk içinde birey, topluluğun karşısına çıkma dan, herhangi bir işle ilgili koşullar öne sürüp çıkar hesapları yapmadan, topluluğa tümüyle uyar; topluluk ise, bireye, kardeşçe sevginin güvencesi altında bireysel özgürlük ve güvenlik sunar. Böyle bir topluluğun "kendi kendine oluşması"gerekir; [bilinçli çabayla] icat edilemez, ya da oluşturulamaz.