Tek vücut halinde bir an öylece duruyorlar ve Agnes başından beri hep hissettiği gibi ona doğru çekildiğini, kalplerini birbirine bağlayan görünmez bir ip olduğunu hissediyor.
Bir gün uyanıp onu yine burada, yanımda bulacağımı düşünmeden edemiyorum; zaman bir şekilde büzüşecek ya da ikiye katlanacak ve onun yaşadığı, nefes alıp verdiği ana geri döneceğiz sanki.
Ölüme "göçüp gitmek" diyen ya da "huzur içinde" ölündüğünü düşünen her kimse, hiç ölüm görmemiştir… Vücut duvara tutunan sarmaşık gibi hayata yapışıyor ve onu kolay kolay bırakmıyor, bırakmamak için savaş veriyor.