Ezgi
@Ezgiz_
Şu anda okuduğu kitap
Bahçıvan ve Ölüm
Bahçıvan ve Ölüm, bir babanın ölüm sürecini oğlunun gözünden aktaran bir anlatı. Metin boyunca ölümle yüzleşmenin, bekleyişin ve kabullenişin izlerini görüyoruz. Ancak yazarın anlatım biçimi, okurları ikiye ayıracak kadar belirgin bir tercih içeriyor.
Bir grup okur, metni son derece etkileyici bulup her cümleyi sindire sindire okurken; bir diğer grup, anlatımın fazla dramatize edildiğini ve asıl duygudan yer yer uzaklaşıldığını düşünüyor. Ben ne yazık ki ikinci gruptayım.
Belki çok yakınımı kaybetmemiş olmamdan, belki de bazı cümlelerde “etkileyici olma” çabasının samimiyetin önüne geçtiğini hissetmemden dolayı, metnin duygusu bana tam olarak geçmedi. Okurken etkilendiğim yerler oldu; fakat bütünlüklü bir duygusal bağ kuramadım.
En çok bağın koptuğunu hissettiğim yer ise annenin anlatıldığı bölümlerdi. Sorun, annenin anlatılması değil; tam tersine, anneye yeterince yer verilmemesi. Baba ölümle mücadele ederken, anne de aynı sürecin içinde ağır bir yük taşıyor. Üstelik anlatıma göre anne ile baba arasında bir sorun yok. Bu nedenle hüznün yalnızca babanın ekseninde yoğunlaşması bana eksik geldi. Annenin yaşadığı duygusal ağırlığın daha görünür olması, metnin derinliğini artırabilirdi.
Kitapta beni anlatıdan uzaklaştıran bir diğer unsur ise yer yer kullanılan fazla terimsel ve teknik dil oldu. Ölüm gibi zaten yoğun bir temanın teknik bilgilerle desteklenmesi, metnin edebi ve duygusal akışını zayıflattı. Bu bölümlerde okur olarak metnin içine değil, dışına düştüğümü hissettim.
Sonuç olarak Bahçıvan ve Ölüm, bazı okurlar için son derece güçlü ve sarsıcı bir metin olabilir. Ancak benim için, dramatik yoğunluğun samimiyeti zaman zaman gölgelemesi ve annenin duygusal alanının yeterince açılmaması nedeniyle tam karşılık bulamadı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Saç Örgüsü
Kitap üç farklı kadının mücadelesini ele alıyor.Her bir kadının hikayesinin sonu açık kapı bırakılıp okuyucuya son bırakılıyor.Kitabın sonu bir şekilde bu üç kadının birbirlerinin hayatına dokunması ile bitiyor ve bu fikir hoş ama yazar bu kısmı maalesef çok üstün körü bir şekilde kısa kesiyor.Ayrıca üç hikaye için karakterlerle aynı derinlikte bağ kurmamızı sağlayacak detaylara girilmiyor.Okuyucu Smita karakterini daha fazla özümserken-en azından bende yarattığı hissiyat bu yöndeydi-diğer karakterler Giulia ve Sarah için yüzeysel bir anlatımdan dolayı iz bırakan karakterler olmadılar.
Volkan Sönmez’in kitapları çerez gibi hemen okunur güzel bir hikaye dinlersiniz genelde benzer sonlar olur sonra biter ama bu kitapta ruhani bir rahatsızlığa dayandırmayarak sonunu bitirmeye karar vermiş ve böylesi daha iyi olmuş.
Kitaptaki karakterde aşık olduğu kişi ne kadar olumsuzluk barındırsa da adamın hayatını mahvetse de adam hala onu seviyor hala kızgınlığı yok bu kısımlar bana tuhaf gelen şeyler.Birinin ölmesi onun hayattayken yaptıklarını unutturmamalı diye düşünüyorum.
Martin in Anlam Arayışı
Kitabın başlarında Ruth ve Martin in aşk hikayesini okuyacağımı düşündüm ama olay hiçbir zaman Ruth la ilgili olmadı.Martin in zihninde burjuva dünyasında gördüğü büyülü hayatın yok oluşunu ve bu dünyadan inandığı güvendiği tek insanı yitirişini okudum.
Yaşam arafta kalanlar için zor.Hiçbir gruba ait hissetmeyip bireysel özgürlüğünü duruşunu şekillendirip toplum için de var olmak isteyenler için çok çok daha zor.
Martin in hikayesinin onun huzuru için olması gereken şekilde bitmesi ve özellikle hikayesinin başladığı yerde, en saf haliyle dünyaya inandığı yerde,denizde bitmesi çok etkileyiciydi.
Oynamazsan sıkılırsın
Teoman fanı değilim.Tanınmış popüler şarkıları dışında öyle her şarkısını bilmem.Hayatını da bilmezdim haliyle.
Otobiyografik bir eseri kendi sesiyle dinledim.Kitabın başından sonuna kadar kültürlü bilinçli öz farkındalığı yüksek akıllı bir o kadar da aptal bir çocuğu dinledim.Çok keyifliydi.Kadınlar arası bir yaşam ve Teomanın gerçeği bu.
Felsefi açıdan bana çok şey kattı ve bir insan dinledim.Ne ise o olan yanlışları doğruları olmayan.
Umarım yaşamın sonuna kadar seni oyalacak oyunlar bulur ve eskisi gibi olamasa da ufaktan haz almaya başlarsın yaşamdan Teo.Oyna ve sıkılma.