Eski arkadaşlarıma bakıyorum çoğu başarmış,
başarmayanların gözleri umut dolu geleceğe bakıyor hırsla kendilerine sarılmışlar gözlerinden okunuyor. Sözleriyle işitsem mutluklarını belki yüreğim dayanmaz. Kıskançlıktan değil kendimin hiçliğine dayanamayışımdan, onları tebrik eder kendimle savaşırım;
Dünyanın ücra bir köyüne kısılıp kalmış onca şeyi başarabilecek güçlü kadının yitirdiği cesaretinin altında ezilişine yanarım. Eskilere baktığımda Onca umudu varken şimdi bom boş zamanı öldürüşümün farkındalığı canımı acıtıyor. Bilmiyorum aslında ben sadece bir elin uzanmasını mı bekliyorum yoksa muhafazakar toplumdan uzaklaşmayı seçecek cesareti mi? yahut atanma adı altında harcadığım zaman beni çürütüyor. hele ailemin artık taliplerini değerlendir diyen baskılarına boyun eğmeyi aklımdan bile geçirmek istemiyorum.. Umarım ben de bir gün çok geç olmadan kavuşurum kendime, özgürlüğüme, başarılarıma…