Yalnızlığı hər kəs sevirdi .O kəslər ki,bir zəng uzaqlığında dostu olduğunu bilir.O kəslər ki ailəsi həyatdadır və ona dayaqdır.O kəslər ki biraz addımlasa insan içinə qarşacağına əmindir.O kəslər ki heç olmasa bir nəfər belə olsa onu önəmsəyir.Ancaq pəncərə kənarına düzdüyün güllər quruyan da və divar kənarlarında hörümçəklər tor salanda ,çərçivə içərisindəki gülümsəyən simaların üzlərini toz örtən də,zəng etdiyin heç kəs "evdə olmayan" da yada "sənə inanıram özün, həll edə bilərsən" deyən insanların sayı çoxalanda yalnızlığı heç kəs sevmirdi.