52mavi
@FGK2
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.
"Yarın öldüğümüz zaman birisi bize sorsa: 'Dünyada neler gördünüz?' dese herhalde verecek cevap bulamayız. Koşmaktan görmeye vaktimiz olmuyor ki..."
Reklam
(Başkalarına benzemeyenlere antika derler.)
Hiç buna imkan var mı şair? Senin kafanda, ruhunda, hatta en ufak hücrende bile benden başkasının yer almasına tahammül edebilir miyim?
Evvelce fazilet diye baktğı seylerin birer merasim ve gösterişten ibaret olduğunu ve asıl iyiliğe yalnız ahlak münakaşalarında veya akıllı nasihatlarda rastlanabildiğini, namuslu olabilmek için başkalarını namusuna dil uzatmanın, kirlenmeden yükselebilmek için temiz alınlara basarak çıkmanun yeter olduğunu ve daha buna benzer birçok şeyleri gördükçe şaşkınlığı büsbütün artyordu.
Fakat sevgili bir vücutta bulunmayan bir şeyi kendisinde taşımaya tahammül etmeyerek onu koparıp atabilmek, işte adaşım, yalnız bu sevmektir.
Reklam