52mavi
@FGK2
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.
Pek mi korktun? diyordu. "Niçin, niçin korkuyorsun? Senden, yani hayattan büsbütün ayrı bir şey diye mi? Fakat bu aptallıktır. Onun bizden farkı, bizim ondan farkımız nedir ki? Hiç... Bak, eğil de bak...
Reklam
Bakınız şunlara... Ve aşağıda birbirini çaprazlayarak uçan ve dokuma tezgahının mekiklerine benzeyen kırlangıçları gösterdi. "Bakınız şunlara... Sabah akşam demeden yaz kış demeden çalışıyorlar. Ben bunlara çok kere sordum: Neden böyle durmadan uğraşıyorsunuz, dedim cevap vermediler. Omuzlarını silkip yanımdan uzaklaştılar."
(Çünkü azlıkta kalanlar çok olanlara nedense tepeden bakarlar.)
Hiçbirisi bu korkusunu ötekine söylemeye cesaret edemiyordu. Kim bilir belki öbürünün yanlış anlayacağından çekiniyordu. (Çünkü içten duyulan şeyler hep yanlış anlaşılır.)
Reklam