52mavi
@FGK2
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Pusat artık hiçbir şeye inanmıyor, herkesi iğrenç görüyor, her zevki bayağı buluyor, her şeyle ince ince istihza ediyordu. O yaralı bir insandı...
Kötülükleri gördükçe hayatta faziletli olarak kalınamayacağını kabul ediyor, kendisi bu yola asla giremeyeceği için
yaşamaktan soğuyor, robot haline geliyordu.
Can verme gam-ı aşka ki aşk âfet-i cândır;
Aşk âfet-i cân olduğu meşhûr- ı cihandır.
(Fuzûli)