52mavi
@FGK2
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.
Merdivenin dibinde bir yerlerde karanlığın içine yuvarlandı. Bu
kadarını biliyordu. Bir karanlığın içine yuvarlanmıştı. Bilinci bunu kavradığı an, bir daha hiç açılmamak üzere kapandı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ardından acı ve boğulma hissi geldi. Bu ölümün acısı değil, bozguna uğrayan bilincinde titreşip dalgalanan
düşüncelerin verdiği acıydı. Ölüm acıtmıyordu. Canını yakan yașamak, yaşamaya devam etmenin ıstırabi, bu korkunç boğucu histi; hayatın ona vuracağı son darbeydi bu.
Evet, irade sahibiydi-son bir gayretle
kendi kendini yok edip varlığına son verecek kadar güclü bir irade.
Evrendeki tek lütufkâr şey buydu.
Yaşamak sancı veren bir yorgunluğa dönüşünce, ölüm korkusu azalıp yatışarak ebedi uykuya dönüşmeye hazırdı. Peki daha neyi bekliyordu ki? Gitme zamanı gelmişti.
...esas tehlike, korkmuyor olmasından kaynaklanıyordu. Eğer birazcık korkuyor olsaydı yaşama tutunma dürtüsüyle hareket ederdi. Korkmadığı için de gölgenin derinliklerine bir girdaba
kapılmış gibi çekiliyordu. Yaşamın o aşina, bilindik yönlerinden zevk alamıyordu.