52mavi
@FGK2
Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.
...buna rağmen, kaybettiği cennetin arayıșı içinde, geçmișteki günlerinden hatırladığı o baş kasaraya ve kömür sevk ettiği cehenneme kulak veriyordu boş
yere. Yeni bir cennet bulamadığı gibi şimdi eskisini de yitirmişti.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Oysa şimdi yaşama karşı garez besliyordu. Hayat güzel değildi, ağzında acı bir tat bırakıyordu. İște böyle vahim bir durumdaydı. Yaşamayı arzulamayan, yașama meyletmeyen hayat son bulmaya doğru gidiyordu. İçinde uzak, soyutlanmış bir korunma, saklanma
hissi uyandı ve uzaklaşması gerektiğini anladı.
İçindeki hayat ışığı tamamen zayıflayıp sönüyordu ve ölüme doğru ilerliyordu.
Giderek insanlardan kaçan biri haline
geliyordu. İnsanlara nazik davranmakta her geçen gün daha da zorlanıyordu. Varlıkları canını sıkyor, sohbet çabası onu rahatsız ediyordu. Ona huzursuzluk veriyordı, onlarla bir araya gelir gelmez başından savmak için hemen bahane arayışına giriyordu.
Uyku onun için bir ilgisizlik ve unutma süreci haline gelmişti, her sabah pişmanlıkla uyanıyordu. Hayat onu
endişelendiriyor ve sıkıyor, akan zaman eziyet veriyordu.