Fatma Hacer Uyan

“ bilmek hiçbir yalnızlığa benzemiyor bir kuyu çanına dönüyor dünya insan en çok yakınlarından ölüyor Hatice…”
Reklam
Bu neyin korkusudur Herkes kendinin de ücrasına çekiliyor Ne hazin. Ölüm yaşayana gelir değil mi ?
Toprak dilsiz, su yalnız, ateş bir gözyaşı külü. Göklerin ardına çekildi rüzgar. İnsan dersen; ha var, ha yok. Yaşıyoruz sessizce… Şükrü Erbaş
sevmenin tanrı soluğuyuz ikimiz de gövdemin dünyanın ilk atlası boynundan dudaklarına dönüyorum mahcup kışlanın radyosu birden camlarda: bastığımız kara toprak boyumuzu aşar bir gün gidelim diyorum. gidelim diyorsun. sermayemiz hayal insan yaşlanınca bir yere gidemez değil mi çocuklara başka bir kader, bize bir gelecek masalı tam su yüzüne çıktık, dünya kalbimizin hizasında sen hak ettin bu mucizeyi diyorum, ağzım kan ter içinde gözlerin biliyor her şeyi, gözlerin bir yaşam çığlığı ölüyorsun…
Reklam