Değer verdiğimiz her şeyi ve sevdiğimiz herkesi günün birinde yitireceğimizi aklımızdan hiç çıkarmamalıyız. Hiçbir şey olmasa, bizi bunlardan kendi ölümümüz mahrum edecektir
Hayati önem taşıdığını düşündüğümüz şeyleri, torunlarımız umursamayacaktır bile. O halde bir şeye öfkelendiğimizi fark edince durup o şeyin evrensel ölçekteki önem(sizliğ)ine bakmamız gerekir Böylelikle öfkeye, daha baştan meydan vermemiş oluruz.
...Bu yüzden, insanların övgüsünü kazanmaya kalkmadan önce durup onların gözündeki başarıyla bizim başarı saydığımız şeyin uyuşup uyuşmadığını sorgulamak lazımdır. Daha da önemlisi, değer verdikleri şey her neyse ona ulaşmaya çalışan bu insanların, bizim aradığımız dinginliği yakalayıp yakalamadıklarını sormamız gerekir. Yakalayamamışlarsa bu insanların beğenisini önemsemekten bir an önce vazgeçilmelidir.