-oh! Yok yok! Onların gözünde ağlayan bir esir mutlaka dayağa,azarlamaya müstehaktır.İnsanın acısına, hastalığına inanmayıp da hizmet ettirenlerde kalp mi olur ? Merhamet mi bulunur ?
Ağlamak,uğradığımız felaketlere karşı vücüdumuzda kalan son kuvvetin feryadıdır.Ağlayamadığımız zamanlar,bizde o kuvvetin de mahvolduğu vakitlerdir ki, onun yerini alan dokunaklı bir sesizlik en şiddetli acıyla dökülen gözyaşlarından daha yürek sızlatıcıdır.