Fatoş
@F_aslan
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Sevmek, bizim kendimize ve dünyaya karşı giriştiğimiz
hırsızlığa, kendi gücümüzle karşı çıktığımız biricik
haklılığımızdır."
"Hiçbir ayrılık gitmekle özdeş değildir. Gerçek
ayrılık tam anlamıyla bir unutuşla başlar. Yalnız bizim değil,
bizi bilenlerin de unutuşuyla. O yerden, o mekândan, o
insandan bizde süren, bizi oluşturan ne varsa, hepsinin
belleğimizden, benliğimizden, hayatımızdan silinip
gitmesiyle… Oysa bu hiçbir insan için hiçbir zaman mümkün
olmayacaktır."
“Bir gönül kırgınlığının acısını dindirecek bir yolculuk
yapılmadı henüz.”
"Benim en iyi dostum gece ışıklarıdır. Ben buradan bakarım
bir sır gibi kapanan geceye. Susmayı ne kadar seviyorsam o
kadar severim ışıklara bakmayı. Tüm lambalarımı söndürür bir
sitem gibi otururum. Belki küçücük bir mum, arada bir.
Geceye yenilmemek için mi, geceyi çoğaltmak için mi, kim
bilir… Yalnızlığın simsiyah gözleriyle bakarım. Dünyada ne
kadar ayrılık varsa son sözlerini büyütür büyütürüm. Ey
karşılıksız içtenlik, her aşkın üzerinde oturduğu kaide sensin,
bilirim. Heykellere taş çıkartırım desem yeridir. Gün ışığının
önemli kıldığı ne varsa silinir gider. Yüksek sesle söylenenleri
de söylediklerimi de anımsamakta güçlük çekerim. Bunun
üstüne çok düşündüm. Susarak ya da koşarak yaşadıklarımız,
payını bizden geceleri alıyor sanırım. Kalabalığın yarattığı bir
sonuç ama ayrıntılar kalabalığı kaldırmıyor desem, bilmem ki
ne söylemiş olurum. Sonra neden sevinçler değil de acılar
gidip gidip geçmişten karşılık bulur kendine? Ve neden insan,
ne kadar acı geçerse geçsin, çocukluğunu okşar durur
yaşlandıkça? Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki ışık insanın
içinde yanmıyorsa yüzüne vurmuyor."