Həyat sanki hər zaman bizimlə oyun oynayır və bundan həzz alırdı. Bizə elə anlar yaşadırdı ki, bəzən dəhşətə düşür, bəzən də sevinirdik. Amma sonda ilk göstərdiyindən, sunduğundan daha fərqli anlar, zamanlar yaşadırdı bizə. Ümidsizlik içərisindəykən daha başlanğıcda olduğumuzu, çıxış yollarımızın olduğunu xatırladırdı. Amma elə də olurdu ki, istədiyimiz bir məqsədə çatdığımızı hiss edəndə, bir hərəkətlə, bir maneə ilə alt-üst edirdi bizi. Belə anlarda həyata qarşı zəiflərin silahı üsyan və intihar, güclülərin silahı isə səbir və şükür içərisində çabalamaqdır.