"... Gözyaşları istemsizce yanaklarını aşıp koynuna dolarken kendine sormuştu Renk:
"Şimdi sen renklerden hangisisin?"
Gecenin orta yerinde renksiz bir desendi yalnızca, karanlığın içinde korkusuzca yürüyordu. Korkulacak bir yanı yoktu karanlığın ya da korkuyu algılayacak hâli kalmamıştı
Renk`in... gerçekle yüzleşince...
Canını acıtan ne varsa silmişti yüreğinden, yeni acısına yer
açmıştı..."
"yaşamın ufuk çizgisindeyim
denizin gümüşündeyim
göğün aylasında
ben denizi şeçtim vurmak için
bu dünyanın bütün kıyılarına
daha
söyleyecek
çok sözüm var çünkü
daha yaşanacak nice yaz günü"
Ahmet Erhan