Duygusal bir parça çalınıyordu bir yerlerde, rüzgâr müziği ve neşeli insan seslerini çekiştirip getiriyordu... Sanki tüm insanlar mutluydu dünyada. Haziran'a baktı, köpeğiyle ilgileniyordu. Kopup gitmişti zamandan...
"Mavi! Gel canım! Benim kara sultanım..."
Haziran, köpeğinin başını okşadı.
Dayanamadı Gülçin:
"Allah Allah, şu kapkara köpeğin adı neden Mavi acaba?"
"Mavi özgürlüktür ya cancağazım; onun ruhu mavi..."
"Güzelmiş... Bir ruhlar kalmıştı renkten renge boyanmayan..."
220