En zoruydu depremin yarattığı acıya katlanmak... Adıyaman'da yaşayan bir yazar arkadaşımı yitirdim ben de. Bir insanın anlayamadan, veda bile edemeden, kapana sıkışırcasına, ummadığı bir şekilde ölümü... Ve geride kalanların hiç geçmeyecek yürek yaraları. Kayıplarını göçük altından çıkarabilenler şükretti sonradan; çünkü hâlâ sevdiklerine ulaşamayanlar var.
Hak etmedikleri hayatları, hak etmedikleri ölümleri yaşayanlar... Kim neyi hak ediyor ki bu dünyada? Çok inandığımız ilahi adalet var mı örneğin?
Rahmetle...
Yaşanacak yeniden, diyor uzmanlar; yaşanmaması dileğiyle...