Sibel Güneşdoğdu
@Fabl
Binlerce kitabın okuru, binlerce sözcüğün yazarı...
Geliştirici Kitap Editörü/ Yazar
Dm'den Yazmayın Lütfen
İstanbul
364 okur puanıEylül 2019 tarihinde katıldı
Anne kuş, yavrularının üstüne titrer, besler, gözetir... Yuvadan uçacakları güne dek hayata hazırlar. Sonra zamanı geldiğinde onları yuvadan uğurlar; artık kendi kanatlarıyla uçacakları an gelmiştir çünkü. Tüm anne kuşlar yavrularını kendilerine güvenecekleri biçimde yetiştirir. Sevildiğini hissettiği bir yuvada büyüyen kuş yavrusunun hayatta başarısız olma, bir başka canlı karşısında güçsüz kalma, yıkılma, ezilme şansı azalır... Bir kız çocuğunun, bir genç kızın ya da kadının belini büken tek şeydir sevgisizlik ve hamuruna bilinçli ya da bilinçsizce katılmış yetersizlik duygusu, ruhuna işlenememiş özgüven... Mutsuz kız çocukları mutsuz kadınlara dönüşür çoğunlukla, istemsizce mutsuz kız çocukları yetiştirirler; oysa yapılması gereken bir çocuğu hayata hazırlamaktır...
İnsanların kuşlardan öğreneceği çok şey var...
Her yeni doğan günde, tüm kadınların kendi ışıklarının farkına varması, o ışıkla aydınlanmaları dileğiyle...
Reklam
Doğum günün kutlu olsun Usta. Işıklar içinde uyu...
"...Şu dünyayı adamakıllı görmeden, dünyanın ne olduğunu adamakıllı anlamadan buradan gidecek olduktan sonra ne diye buraya geldik sanki? Yaşadığımızın farkına varmayacak olduktan sonra ne diye yaşıyoruz?"
Sabahattin Ali
Değirmen;
Kırlangıçlar adlı öyküden...
"Sen bana
aradan seneler geçse bile
gün gelir başımı omzuna yaslarsam
saçımı okşayacağını bildiğim
bir sevgi tattırdın,
ölsem de unutmam."
Özdemir Asaf
"...Şimdi soyunup duşa girmeli, suyun altında uzun süre kıpırtısız kalmalıyım. Çıktığımda saat öğleden sonrayı göstermeli. Sokağa fırlayıp yürümeliyim amaçsızca. Deniz kıyısına koşmalı, olta balıkçılarını izlemeliyim. Kovalardaki, leğenlerdeki istavritleri görünce, yine yüzleşmeliyim yazgımla. Kendimi o balıklarla, tutsak balıklarla özdeşleştirmeliyim. Ne bahar havası, ne de tepemdeki gürbüz güneş mutlu edebilir beni..."
Gitmek / Karanlığa Yürümek
"...Bahçede ağaçların gölgeleri sevișiyor. Pencerenin önünde karanlığı kucaklıyorum, yüreklenip coşkulanarak. Bir an önce gün ağarsa, aydınlığa doğru yürüyebilsem. Sabaha çok var. Yatağıma uzanıyorum. Düşüncelerimle boğuşurken, yoruldum. Başımı yastığa koyar koymaz uykuya dalıyorum. Yürüyorum. Akşamüzeri, güneş batmıș; gökyüzünde, ufuk çizgisindeki o kavuniçi serpinti yok olmamış daha. Hayranlıkla izliyorum, yukarıdaki renk cümbüşünü. Birazdan silinecek tüm renkler; güneş, bir annenin, akşamın gelişiyle çocuklarını eve, koltuğunun altına çağırması gibi toplayacak ışınlarını. Hava yavaş yavaş kararıyor. Yolun sonuna doğru, karanlık yoğunlaşıyor. Görebildiğim en uç nokta, kuzguni siyah; devinen bir gölge takılıyor gözüme. Yolun sonunda... Bir karaltı... Beni bekliyor..."
Gitmek / Karanlığa Yürümek
Reklam