Sibel Güneşdoğdu
@Fabl
Binlerce kitabın okuru, binlerce sözcüğün yazarı...
Geliştirici Kitap Editörü/ Yazar
Dm'den Yazmayın Lütfen
İstanbul
364 okur puanıEylül 2019 tarihinde katıldı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Abim, 1984’ü okudun mu, diye sormuştu… Suç işlemişçesine, Hayvan Çiftliği’ni okudum, demiştim. Bu arada dünyada yaklaşık 130 milyon kitap olduğunu söylüyor veriler; ne denli okuma tutkunu olsanız da deniz derin… Bir gün elinde 1984’le geldi; bana almış; okumalıymışım. Eve giren kitabın okunmaması olası mı; temmuz ayı listemdeydi...
Yasaklarla donatılmış bir ülke, korkutulmuş, sindirilmiş insanlar… Winston ve Julia, bir antikacının üst katındaki her şeyden, insanları izleyen tele- ekranlardan, Düşünce Polislerinden uzak odada, kurdukları oyunun eğlenceli anlarının sonuna yaklaştıklarını bilirken, bir gün birbirlerine ihanet edeceklerini kulaklarına fısıldarlarken, sevişirlerken, her şeye karşın birbirlerini sevmekten vazgeçmeyeceklerini konuşurlarken aralarındaki çaresizliği nasıl da güzel anlatmış Orwell…
İleride kapsamlı bir şeyler yazabilirim romanla ilgili; çünkü çok etkiledim Orwell’in inanılmaz öngörüsüyle yarattığı dünyadan…
Aslında başka bir şeyden söz edecektim, yine duramadım, ucundan giriverdim romanın sayfalarına. Nitelikli kitaplar bir anlatıcıdır ve okurun iyi bir dinleyici olması gerekir; ben iyi bir dinleyiciyim… Şunları söyleyemem örneğin; iyi bir yazarım, en güzel öyküleri, en güzel romanı ben yazdım… Ama iyi bir dinleyiciyim; anlamaya çalışarak, öze ilerleyerek… Bu yüzden bir kitap hakkında bir şeyler yazdığımda bunun bir Deneme, İnceleme olup olmamasından öte, o kapağı açar açmaz her sözcüğe, her cümleye farklı açılardan bakmak, kitabın ruhuna ulaşmak derdim…
1984… Soğutulmuş, soldurulmuş, muhbirlerle kuşatılmış bir dünyada var olma savaşı. Yazmanın, düşünmenin, aşkla sevişmenin insanlığa men edildiği yerde birlikte olup bireysel karşı duruşlarını yaratan Winston ve Julia nereye dek direnebilirler? Her direncin bir kırılma noktası olduğunu
Sevgili Anıl Yavuz’un kaleminden, aşkla örülmüş bir romandan söz edeceğim size… İçimde Bahçeler… İlginç kapağıyla okurunu buyur ediyor kitaba yazar ve genç bir kadının, Meriç’in anlatımıyla onun yüreğinin çiçekli bahçelerine uzanıyoruz…
Üniversitede resim eğitimi alıyor Meriç, annesi ve onun ikinci eşi olan Mehmet ağabeyiyle aynı evde yaşıyorlar. En yakın arkadaşı Noyan; okulda, eğlencede, tatilde Noyan’la pek çok şeyi paylaşıp zamanının büyük bölümünü onunla geçiriyor, onu kardeşçe seviyor; kardeşlikten öteye geçemeyen duyguları nedeniyle, Noyan’ın kendisine aşkla bakan gözlerini görmezden geliyor… Mayaları resimle, sanatla yoğurulmuş bu iki genç, olay örgüsünün akışındaki tüm güçlüklere karşın romanın son sayfalarına dek birbirlerine duydukları bağlılıktan vazgeçmiyorlar…
Meriç’in çok sevdiği Tomris Hocası, bir gün torununa resim dersi vermesini istiyor. O güne dek Tomris Hocanın kızından, onun genç yaşta yaşamını nasıl yitirdiğinden, ardında bıraktığı bir çocuğun varlığından habersiz Meriç. Şaşırsa da teklifi geri çevirmiyor. On beş, on altı yaşlarındaki Ali ile yolu böyle kesişiyor; çocuğun annesizliğinden ayrıca etkileniyor.
Ali’nin yaşadığı eve gidiyor haftanın belirli günlerinde. Gösterişli bir ev, varsıl bir yaşam, resim çalışmalarını yaptıkları, bir tablo kadar güzel bahçe, o bahçenin ortasında yüzü gülmeyen bir çocuk…
Meriç, tanıdığı ilk andan itibaren kalpten bağlandığı Ali’ye resim öğretmeninden öte arkadaş, sırdaş, moral hocası oluyor, çocuğun çevresine ördüğü duvarları adım adım yıkmasına yardım ediyor. Sonra bir gün Ali’nin babasıyla tanışıyor. Önceden eğlenmek için gittikleri bir mekânda tesadüfen gözüne takılan, görüntüsünden fazlasıyla etkilendiği gizemli adam, Ali’nin babası Özdemir olarak karşısına çıkıyor…
“… Bir kuşun kanadındaydı işte hayat.
..... insanın kendini bir kentte sanması
Denizaltında bir ülkedir
Katlanır bükülür kıvrılır durur
Aşkın başı hoş değil zamanla
Çünkü ellerim ayaklarım suda
Ellerim ayaklarım suda
Su ellerimde ayaklarımda
Oh dünya dünya
Biliyor musun
Ağustos çok yakışıyor sana
Turgut Uyar
Parlak Ve Kara/ Kayayı Delen İncir