Sibel Güneşdoğdu
@Fabl
Binlerce kitabın okuru, binlerce sözcüğün yazarı...
Geliştirici Kitap Editörü/ Yazar
Dm'den Yazmayın Lütfen
İstanbul
364 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
ey gönül
kendi sıcaklığınla yan
ve bir daha
kıvılcım arama bende
kafes köşesinde
esir düşmüş
kuş oldum
Füruğ Ferruhzad
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
...
güneş ölmüştü
kim bilebilirdi artık
yüreklerden kaçan
o üzgün güvercinin
inanç olduğunu ...
Füruğ Ferruhzad
Yol üstündeki benzinliğin önünden geçerken, genç adam motosikleti gördü. Hemen döndü, benzinliğe girdi. Kız, daha çok kahvehaneyi andıran kafede, köşede bir masada oturuyordu, ellerinin arasında tuttuğu çay bardağıyla ısınmaya çalışıyordu.(…)
“Oturabilir miyim? Artık bir tanışıklığımız da var nasıl olsa…”
Kız, şaşkınca gülümsedi bu kez ve başını eğerek onay verdi. Bir sandalye çekip kızın karşısına geçti adam(…)
“Yağmurda kaldım da…” dedi gülerek.
Gülmek bulaşıcı bir eylemdi, kız da istemsizce gülümsedi, sinirlerinin gevşediğini hissetti. Elini uzattı adama:
“E tanışalım o zaman, ben Renk.”
“Ben de Özgür… Şu seni hendekten çıkaran hoş adam…”
“Abartmayalım istersen!”
Çaylar içildi, sohbet edildi… Genç adam, ne zamandır motosiklet kullandığını sordu:
“Kendimi bildim bileli…” dedi Renk.
Gülümsedi önce, sonra gülmeye başladı ve sürdürdü konuşmasını(…)
“Sen neler yapıyorsun?” diye sordu Renk.
Alnına yapışan ıslak, düz saçlarını eliyle geriye itti Özgür.
“Özel bir hastanede uzman doktor olarak çalışıyorum. Dâhiliyeciyim.(…) Kısacası zamanımın büyük bölümünü kapsıyor işim; okumayı, araştırmayı seven bir adam, bir de ruhunda büyük boşluklar varsa başka türlü bir yaşam biçimi düşünebilir mi?”
Renk, anlamlı bir bakış attı genç adama:
“Neden demedin doktor olduğunu, bir doktora görünmem gerektiğini söylerken?”
“Pek kızgındın… Ayrıca inanmayabilirdin de. Seni ayaküstü muayene etmeye çalışan bir fırsatçı olduğumu düşünürdün.”
Tutamadılar kendilerini, kahkahalar yükseldi masadan. Renk, duygularını böylesine sakınmasız anlatan adama baktı kaldı. Sanki yıllardır tanışıyorlardı, sanki uzun zamandır bu karşılaşmayı bekliyorlardı, sanki… Bir de tutkusu vardı Özgür’ün; deniz. Renk’e dalmayı çok sevdiğini
Özgür Renkler/ Roman
Bir motosiklet kazası… Yağmur altında ormanın ortasında hızla ilerleyen motosiklet kayıp hendeğe düşüyor. O sırada aracıyla oradan geçen doktor Özgür, yardıma koşuyor. Kaskını çıkarıyor motosiklet sürücüsü; genç bir kadın… Özgür, şaşkınlığını gizleyemiyor. Motoru hendekten çıkarıyorlar. Genç adam, birlikte kente dönmelerini önerse de kız teklifi geri çeviriyor, motosikletini çalıştırıyor, hızla uzaklaşıyor. Özgür, yol üstündeki benzinlikte park etmiş motosikleti görüyor… Gidip kafede çay içen kızın masasına oturuyor. Renk ve Özgür’ün tanışmaları romanın olay örgüsünün ilk adımı.
Sonrasında bir meyhaneye gidiyoruz; Renk’in çalıştığı mekâna. Meyhane; duvarı, masası, bardağı, tabağı, çalışanlarıyla insanı sarmalayıveriyor. Mekân sahibi Bay Stelyo orta yaşı aşmış kültürlü bir adam; yıllar önce yitirdiği büyük aşkı Katharina’nın anısını yaşatsa da Renk’e tutkun. Yirmili yaşlardaki kızla aralarında yakınlaşma olamayacağını bilse de hayranlığından vazgeçemiyor. Oysa Renk meyhane çalışanlarından Taştan’a âşık, onun için deliriyor ama karşılık yok sevgisinde; Taştan kararlıca uzak duruyor kızdan. Renk’i kendi eliyle meyhaneye getiren, Nurdan ablasına emanet eden Taştan, kızı kardeşçe seviyor. Onun bu ilgisizliğinden kuşkuya düştüğü oluyor Renk’in; acaba Taştan kadınlardan hoşlanmıyor mu?
Meyhaneyi Nurdan çekip çeviriyor, Renk Nurdan ablasının evinde yaşıyor; kendi evini terk ettiği günden bu yana. Bir de Mustafa var; meyhaneyi uygunsuz tiplere karşı koruyan, güvenliği sağlayan, Stelyo’nun sağ kolu… Meyhaneye değişik insanlar gelip gidiyor; kalabalık bir topluluk yükselen fon müziğiyle hep orada.
Cihangir, Beyoğlu, Kurtuluş’ta dolaşıp duruyoruz. Arada motosikletiyle yola çıkan Renk’le Şile’ye gidiyoruz…
Renk’in çok sevdiği iki arkadaşı var; Biricik ve Alfonzo… Onları ve o