Ben sanıyordum ki bütün çocuklar anne babasının evini ziyaret eder, onları görür, vakit geçirir, sonra babaannelerine geri dönerler.
Öyle değilmiş. Bunu ilkokula başlamadan öğrendim. Hikmet anne hakime kaldı, bir kardeşim oldu ve o babaannemin evinde gelmedi. Her gittiğimde “ Melda bizimle gelsin, o neden babaannene gelmiyor? “ diye ağladım durdum. Melda kalıyorsa bende kalayım dedim . Ne o geldi ne ben kaldım.
Altı harfli bir tatlı:Meltem… Babaannemin tarif defteri, dedemin bulmacası, çocukluğumun içinden çıkan izler, sevilmiş olmanın kanıtı. Her şey o kadar da kötü değilmiş hissi… Çok bambaşka , çok kıymetli bir an…