Öyle değişik hissediyorum ki, sanki sevdiğim ailemden biri, her gün gördüğüm tanıdığım bir dostum, arkadaşım ölmüş gibi..
Kitabı başta yadırgadım, ahlaki açıdan çok abes karşıladığım yerler oldu. Antonio’nun yengesini gördüğü anda beğenmesini açıkça yerdim. Anna’nın sürekli dikbaşlı oluşunu her zaman sevmedim. Carlo’nun Carmela’ya yaptığı şeyi ve sonrasında aynısını Anna’ya yapmasını hazmedemedim. Fakat etimle nefesimle Lorenza’dan nefret ettim. Kesinlikle nefret ettim. Çocukluklarını, bencilliklerini, kocasına karşı ihanetini ve bunu haklı görmesini, sonunda çocuğunu dahi bırakıp gitmesini..
Elbette her insanda olduğu gibi her karakterde de olumlu/olumsuz yönler var. Ama hepsi bir yana Lorenza’yı elime verseler evire çevire dövmek isteyebilirdim..
Kitap bitti ve tam olarak ne hissedeceğimi nasıl ifade edeceğimi de bilemiyorum o kadar karmakarışığım..
Fakat her şeye rağmen çok severek ilgiyle okuduğum ve hikayesini uzun süre unutamayacağım karakterler tanıdım. Neticede her şeye rağmen iyi insanları barındıran bir kitaptı. Bitmesi gerçekten üzdü..