Bugün bakıyordum ufka...
Çok yıpranmış vücudumla yürüdüm âlemin sonuna...
Lakin idrak ettim ki; dünyanın sonu, nefsim gibi sonsuz....
çok yorgun olmama rağmen, hiç pes etmedim kendimi aramaktan...
Yürürken mehtap yolumu aydınlattı ve ay güldü bana...
Ama belki sen benim aynamsın...
Belki öbür dünyada seninle, yani gerçeğimle kavuşacağım...
Belki ben dünyada değil kendimi gözlerinde aramalıydım...
Ama ne yazık ki;Evren ikimize sığmaz...
Acaba diyorum ki; sen de benim gibi kendini mi arıyorsun?
Arıyorsan o zaman gel, ruhumuzu harmanlayalım...
Kaybolalım bu sahte dünyada...