Anam həmişə deyirdi ki,hamının payını ayırıb kənara qoyurlar ki,o payı özü yeyə. Hərdən mənə elə gəlir ki,mənim payım olmayıb. Yeniyetmə vaxtı atama,qardaşlarıma görə öz payımdan keçməli oldum. Sonra ərimə görə.
Mənə ya bir qəhrəman ,ya bir vətən xaininin arvadı kimi baxırdılar.Sonra bir müxalifətçinin anası kimi tanıdılar. Sonra savaşçı anası oldum. Neçə dəfə məni gah yuxarı qaldırıb gah yerə çırpdılar. Bunların heç biri mənim öz payım deyildi. Heç vaxt heç kim mənim məhz özümün kim olduğumu,nə istədiyimi soruşmadı.
Bu, Beyaz Dis için sonun baslangiciydi. Eski hayatinin, nefret hükümdarliginin da sonuydu. Yeni ve akil almaz derecede güzel bir hayat baslamak üzereydi. Weedon Scott'in bunu basarmasi için çok kafa yormasi ve sabırli davranmasi gerekiyordu. Beyaz Dişin yapmasi gereken de bir devrimden farksiz degildi. Içgüdüleri ile mantigini dinlememesi, deneyimlerini yok saymast ve simdiye kadar yasadigi hayati unutması gerekiyordu.
Önceki hayatinda, o sirada yasadigi hiçbir seyin yeri yoktu; sular su an kendini teslim ettigi akintiların aksi yönünde akardi. Kisacası her sey göz önüne alindiginda, Vahsi Dogadan kopup kendi istegiyle Gri Kunduz'u efendisi olarak kabul ettigi süreçtekinden de fazla bir fedakârlik yapmasi gerekiyordu. O zamanlar yavruydu, küçük oldugu için daha safti, hayat henüz onu sekillendirmemisti ve sartlara göre gelisim göstermeye hazirdi. Ama simdi durum farkliydi. Sartlar görevini fazlasiyla yerine getirmisti.
Bu yüzden vahsilesmis, acimasiz, sevmeyen ve sevilmeyen bir Dövüsçü Kurt'a dönüsmüstü. Bu degisime ayak uydurmasi için benligini hiçe sayması
gerekiyordu.
Zeki bir köpekti. Fakat sadece zeki olsaydi, ona iki kere ihanet eden Gri Kunduz'a geri dönmezdi. Zeki olmasinin yani sira sadikti da. O yüzden üçüncü kez ihanete ugramak üzere ona gitti.