Umut , " oh , hala ayaktayım" der. Keder ise " bir gün mutlaka öleceğim" diye kararır. oysa hüzün , ruhun " Bir gün mutlaka öleceğim ama neyse ki hâlâ hayattayım" fısıltısıdır..
Çeşmenin suyu akıyordu, nehrin suları akıyordu, gün geceye akıyordu , şehirdeki yaşam ölüme akıyordu; adeta böyleydi, zaman ve devran kimseyi beklemezdi..
İki şehrin hikayesi