İlk söz insanın hakkıysa da son sözü söylemek kadere düşermiş. İnsan ilk adımı atmaya güç yettirse de yolu tayin eden kadermiş.
İnsan birini sevmeye başladığında, onu hatıralarının bir parçası yapabilmek hevesiyle, hayatının geçtiği mekanlara çağırmak için dayanılmaz bir arzu duyar. Sevdiği kişi, onun her anını hayal edebilsin, gözünde canlandırabilsin ister.
" İnsanın kendisini âciz bırakan derin hakikatleri uzaktan bir nazarla keşfetmesi mümkün değildir."
Her anlatıldığında yarası yeniden kanayan insanın acısını ancak unutulmak dindirir. Unutulmak ve bir daha hiç hatırlanmamak.