Fatmaa
@Fatmaaaa_krt
19 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Okurken Yaşatan Kitap
Öncelikle Rus edebiyatından böyle bir kitaba geçince başta ufak bir bocaladım . Çünkü uzun zamandır bu tarz bir kitap okumuyordum, aslında dil o kadar akıcıydı ki bir günde bile okunabilir. Kitaba gelecek olursak, bence yazar çok samimiydi kitabı okurken sanki olaylar yanımda oluyormuş gibiydi. Buram buram Anadolu havasıyla okuyucuyu içine çeken bir kitaptı. Gerçek bir hikaye olması ve Baykurt'un yazmayı ,okumayı, okutmayı, öğrenmeyi çok seven ve öğreten yani kitapları seven bir yazar olması çok güzeldi. Bu yazarın Türk olması da çok kıymetliydi
Kitabın içeriğine gelecek olursak;
Dimitros adında gencin Mustafa Güzelgöz'ün anlatımıyla hikayeyi not alması ile bizi olayları birinci kişi ağzından aktarıyor olması ile başlıyor . Köye bir yenilik getiriyor, millet okusun diye eşeğiyle köy köy gezip çoluk çocuk demeden kadın-erkek demeden tüm köye okuma alışkanlığı veriyor. İnsan okudukça gelişir ve Mustafa Güzelgöz bunu bu kitapta o kadar güzel anlatıyor ki, adeta karanlığa ışık tutması ve bunu en güzel yolla yapması , yoktan var etmesi ve bize aslında imkansız diye bir şeyin olmadığını gösteren muhteşem bir adam.
Bütün önyargıları kırıp herkesi okumaya teşvik ediyor. Okumanın nasıl arttırılması gerektiğini de bize aktarıyor. Kısacası bence herkesin okuması ve aydınlanması gerektiği bir kitap olduğunu düşünüyorum .
Keyifli okumalar dilerim...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Normallik asıl delilik olabilir.
Öncelikle yazarın ilk "Simyacı" kitabını okumuştum. Daha sonra bu kitap ile tanıştım, psikolojik kitap türlerini sevdiğim için arkadaşımın önerisi ile aldım ve iyi ki de almışım. Akıcı ve açıklayıcı bir dili vardı bu yüzden çok kısa sürede okudum. Kitabı okurken "Sana gül bahçesi vadmedim" kitabın da anımsatmıştı (başlangıç için söylüyorum). Başta karakter ve olay döngüsü Deborah'la benzer gibiydi fakat hikayenin sonradan olaylar farklı evriliyordu. Veronikayı okurken biraz kendime benzettim diyebilirim stabillikten sıkılmış, her gün aynı yaşamanın ona artık cazip gelmediği bir dönemden geçiyordu ve böyle bir dönemde intihara kalkışmıştı. Gözünü açtığında ise kendisini akıl hastanesinde bulmuştu. Aslında zengin bir ailenin kızı o yüzden dışarıdan baktığında her şeye sahipmiş gibi görünebilir. Ama hayatın anlamsızlığından şikayetçi olduğu için mutsuz biriydi, intihar etmesinin sebebi de buydu ama sonuç başarısızdır. Hastanenin ilk dönemlerinde pek kimseyle arkadaşlık kurmazken daha sonra oradakilerle ilişki kurmaya başlar ve kendi kimliğini keşfetmenin farkına varır fakat Doktor Igor tarafından çok az ömrü kaldığını öğrenir. Tam da kendini s Webkeşfetmeye başlamışken öleceğini bilmek?
Bir ince detay ise kitapta sadece veronika'nın hayatından değil, hastanedeki diğer hastaların hayatına da değinilmiştir. Bence çok hoş bir detaydı.
Normalliğin asıl deliğin olabileceğini anlatmaya çalışan (benim çıkarımım) Paulo Coelho, okurken düşündüren ve empati yaptıran bir yazar.
Paulo Coelho belki de biz de bir gün intihara kalkışsak ve daha sonrasında bir haftalık ömrümüzün kaldığını öğrenirsek ne yaparız diye düşünmemizi istemişti. Son günlerimizi dolu dolu yaşamak istemez miyiz? Yaşamın kıymetini bilmek için illa geri sayım yapmamız mı gerekir?