Fatma
@Fatmaatici
408 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
“Düşünürler dünyayı sadece farklı yorumlamışlardır; önemli olansa onu değiştirmektir.” (K.Marx, 1971, s.341)...
...Doğru düşünmek mutlak ve değişmez gerçeklik değilse ve mutluluğa götüren yol değilse, düşünceleriyle farklı sonuçlar elde etmiş olanlarla çatışmak için de bir neden yoktur.
2
Bencillik olgusunun bu kuramı, birçok insanda görülebilen nevrozlu “Özveri” üzerine yapılan psikanalitik uygulamalar sayesinde doğrulanır, Bu insanlarda genellikle ruhsal çöküntü, yorgunluk, çalışamama, sevgi ilişkilerinde başarısızlık gibi belirtiler gözlemlenir. Özverili olmak sadece bir “belirti” olarak hissedilmemekle kalmaz; aksine özveri bu tür insanların gurur duydukları tek kişilik özelliği olur. Böylesine özverili bir insan “kendisi için bir şey istemez”; “yalnız başkaları için yaşar”; kendisini önemli bulmadığından gurur duyar, Özverili olmasına rağmen kendisini mutsuz hissetmesine, yakınlarıyla arasındaki ilişkilerin doyurucu olmamasına şaşar.
1
Anne bilinçli olarak çocuğunu çok sevdiğine inansa da, aslında sevgi nesnesi olan çocuğuna bastırılmış bir düşmanlık besler. Çocuğuna aşırı düşkünlüğü onu çok sevdiğinden değil, sevmekten aciz olduğunu örtmek istemesinden kaynaklanır.
Gerçek sevgi içimizdeki yaratıcılığın ifadesidir ve ilgi, saygı, sorumluluk duygusu ve “bilgi”yi kapsar, Sevgi başka birisinin bizde uyandırdığı bir “duygu” değil, aksine sevilen insanın gelişmesi ve mutluluğu için harcanan etkin bir çabadır. Bu çaba, kendi sevebilme yeteneğimize bağlıdır.
Birisini sevmek yalnız güçlü bir duygu değildir; bu bir karar, bir yargı, bir söz vermedir. Eğer sevgi sadece bir duygu olsaydı, birbirini ölünceye dek sevmek için söz vermek gerekmezdi. Duygular gelip geçicidir. Eğer muhakeme ve karar verme gücüm devrede değilse, ben sevginin ölünceye dek süreceğini nasıl iddia edebilirim?