Yürüdüm ona doğru, ama geldiğimi görünce
Dalıverdi hemen korunun derinliklerine.
Kendimi onun yerine koydum ben de
Düşünceliyken insan yalnızlığı sevdiğinden
Ben bile yorgun benliğime fazla geldiğimden
Onunkine değil, kendi gönlüme uydum,
Benden kaçandan kaçtım seve seve
Anadolu'da zaman, kaderden farksızdır. Değişmez. Aynıdır. Gösterişsiz, sessiz ve nümayişsiz. Coğrafyaya yazılan kader, o coğrafyada yaşayan insanlara da yazılmış gibidir. "Coğrafya, kaderdir." denilmiş. Doğrudur. Bununla birlikte Anadolu insanı için zamanın kendisi, kaderin en büyüğüdür. Kaderlerini, coğrafya değil, zaman yazmıştır.
Neyden yargılandığını, neydi suçu diye merakla bölümleri okunan kitapta davasını okuyucuya bırakıyor Kafka. Her hikayesi ayrı düşündüren ve hep aile sevgisinin eksikliği ile birilerine güvenme hissi. Suçlu muydu, suçsuz mu? Özgür müydü yoksa sadece düşüncelerinin tutsağı mıydı? Ve daha binlerce soru, bir çok karakterler ve hiç olmayan Adalet...
Hiç sıkılmadan tekrar tekrar okuyacağım bir kitap daha