Susmak ve saklanmak, çatışmayı önlemek için bir yöntem olabilirdi ama sakıncalıydı. Çünkü sustuğumuz kelimeler içimizde ürer, çıkış yolu bulamadıkça çürür ve bünyemizi zehirlerdi. Zamanında kullanılmamış her şey gibi son kullanma tarihleri geçerse, öyle kötü kokarlardı ki konuşmak için çok geç, sindirmek için çok erken olurdu.
Yaşam, iki ışık arasındaki bir kumsal. Bir gerçek ve bir yanılgı arasındaki karar. Ama asla bir strateji değil. Mekanizmalar stratejilerle, organizmalar sezgileri ve bilgileriyle yaşar.