Fatma Subaşı
@Fatmazel49
Kürtçe konuşmak tehlikeliydi . Kürtçe konuşmak bir "cezai vaka"ydı. Zaten son derece terörize edilmiş o acılı dönemlerde bir de Kürtçe konuşanları para cezası veriliyordu. Ve resmi ağızlar Kürtçe'yi aşağılamak için Kürtçe'ye ilişkin en olmadık yalanları her gün, her saat, tüm resmi kanallar aracılığıyla, ülkeye yayıyordu. Türkçe'nin o güzelim sözcükleri karanlık bir ideoloji ile manipüle edilerek komşu bir dilin düşmanı haline getiriliyordu. Bu resmi ideolojinin sözcüklerine göre Kürtçe vahşi, Dağlı insanların kullandığı vahşi dağlı bir dildi.
Acı, kan ve gözyaşıyla dolu bu yıllar ; o yaralı dil ile ağıdın, destanın, hüzünlü kelamın en fazla yaratıldığı, söylendiği yıllardı.
Yaptığın iş anlam verecek, tedirgin ruhumu sakinleştirecek, bana bir şevk, heyecan ve coşku verecek, çevremdeki bir çareliğin yarattığı kuşkuları giderecek, kafamdaki, yüreğimdeki sorulara yalın ve net cevaplar verecek her şeyin peşindeydim.
İşte orada, o dar, sıkışık cezaevi mekanında, hayatımda ilk kez , sesin ve kelamın gücünü gördüm . Sesin ve kelamın bir hayatı kurtardığını, bir hayatı anlam verdiğini, ilginç yaptığını gördüm. İlk kez bir insanın kelam aracılığıyla yeniden yaşamaya başladığına, güçlendiğine tanık oldum. Evet, kelam, o loş, kuytu, küflü köşede bir hayat kaynağı, bir enerji ve güç odağı, bir direniş ocağı oldu. Kelam,orada, bir korkuyu cesarete, bir yıkılmışlığı direnişe, bir yok oluşu umuda dönüştürdü.
