Vazgeçtim… Olmayanla bitmeyen kavgamdan, olanı kaybetme korkumdan, sürekli oldurma kaygımdan vazgeçtim. Yeniden başlayabilmek için, yeni hayaller kurabilmek için, içimde farklı sesler duyabilmek için vazgeçtim. Çevreme başka insanlar eklensin diye, iyi gelmeyenler eksilsin diye, yeni sahneler izlensin diye vazgeçtim…
Düşmeden yaşayan hiç görmedim ben. Belki de derdin düşmek değil. Sen büyürken düştüğünde, seni yerinden kaldırmasını beklediğin insanlar yanına gelmedi…
Konuşan kişi kendi yalnızlığında, kendi kırılgan titreşiminde hatta kendi yokluğunda söylenir. “ Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bizarım!” demiş Mehmet Akif.