... anlatmanın zamanı gelmemiş demek ki. Anlatabilmek için anlatılacakların olgunlaşmasını beklemek lazım. Bir acıyı zamansızca anlatmak dokusunu bozar, beklemek lazım.
Kötülük, zevke doymaktan bıkmaz. Kavga eder, öldürür, ama yine de saygı kazanır. Acımasızdır, amansızdır, ve ceza karşısında güler, kahkahaları ufku sarsar! Zayıfları taciz etmekten zevk alır, cenazelere bayılır, mezarlıklarda şarkı söyler. Ölüm yanına geliyor ve buna gülüyor, benle alay ediyor. Kurban toprak altında, katil kayboldu, barakamızda her ikisi için ağlıyoruz. Bahçede çocuksu kahkahaların yerini gözyaşlarıyla ıslanan yaşlı ve asık suratlar aldı. Vücudumun içinde acıdan başka bir şey kalmadı. Bu kadar perişanlık neden? Hayallerimi nereye gitti? Nereye?