İnsanlar kötü olmak yerine daha çok iyidir ve gerçekte sorun bu değildir .Ancak insanlar bir şeyin farkında değillerdir , şu Erdem ya da kusur denilen şeyin ;en umut kırıcı kusur , her şeyi bildiğini sanan ve böylece kendine öldürme hakkı tanıyan cehalettir . Katilin ruhu kördür ve insan her tür sağduyudan yoksunsa güzel aşk ve gerçek iyilik diye bir şey olamaz .
Her gün birlikte olmak gereksinimi duymaksızın , her zaman yeni dostlar ediniriz.Papaz okulunda olduğu gibi her zaman aynı insanları görürsek onları yaşamımızın bir parçası saymaya başlarız .Yaşamımızın bir parçası saydıkça da onlar bizim yaşamımızı değiştirmeye kalkışırlar . Bizi görmek isterikleri gibi değilsek hoşnut olmazlar , canları sıkılır .Çünkü ,efendim ,herkes bizim nasıl yaşamamız gerektiğini Elif’i elifine bildiğine inanır .
Ne var ki , hiç kimse kendisinin kendi hayatını nasıl yaşaması gerektiğini kesinlikle bilmez .