Tanrı, parmağını sinir şebekeme sokmuş, tedbirli ihtiyatlı sadece üstünden, telleri birazcık karıştırmıştı. Tanrı, parmağını geri çekmiş, sinirleri- min ipince telleri, kökleri bu parmakta kalmıştı. Tanrının parmağı, geride bir de delik bırakmıştı,bu parmağın geçtiği yolda, beynimde yaralar kalmıştı, Fakat Tanrı, bana elinin parmağını değdir dikten sonra beni salıvermiş, bir daha bana dokunmamış, bana bir kötülük etmemişti. Hayır, art rahat edebilir, kafamdaki delikle dolaşabilirdim Tanrıdan bana hiçbir kötülük gelmemişti, KNUT HAMSUN AÇLIK kitabının
bu bölümünü okuduğum zaman aklıma tanrının eli tablosu geldi