İki insan arasındaki görüşlerin yabancılaştığının en büyük belirtisi, ikisinin de birbirlerine ironik bir şeyler söylemeleri, ama ikisinin de bu sözlerin ironik yanını hissetmemeleridir.
Çocukluğumuzun geçtiği ortamlara bakmak sarsar bizi: bahçeli ev, kilise ve mezarları, küçük göl ve orman, - tüm bunlara hep acıyla bakarız. Kendimize acımak etkiler bizi, çünkü o zamandan beri ne acılar çekmişizdir! Oysa burada her şey hâlâ dingin ve bengi durmaktadır: sadece biz böyle başka, böyle dalgalıyızdır; zamanın izlerini bir meşe ağacından daha fazla taşımayan birkaç insanla bile karşılaşırız yeniden: çiftçiler, balıkçılar, ormanda yaşayanlar - hep aynıdırlar.