Sinan
@February
Ruhun kaderi değişir, yelkovan ilerler, tragedya başlar... ( F. Nietzsche)
Ben uykuda sultandım, uyanınca hiç oldum. (W. Shakespeare)
Şu anda okuduğu kitaplar
Tanıdık Acıların TesellisiAlıntı
Birçok insan, bir ilişkinin, bir alışkanlığın, bir düşünce tarzının aslında kendisine zarar verdiğini bilir; fakat yine de bundan vazgeçmez. Canımızı acıtan şeyleri tekrarlıyoruz, ruhumuzu tüketen şeylere yine geri dönüyoruz. Bizim için iyi bir yere gitmedikleri halde aynı yolları takip ediyoruz. Burada önemli olan soru, neden bu durumu fark etmediğimiz değil; çünkü farkındayız aslında... Tanıdık acıların garip bir tesellisi vardır. Eski kalıplar bizi incitebilir; ama tahmin edilebilir oldukları için bilinmezlik endişesinden kurtarırlar. Bundan vazgeçmek belirsizliğin içine adım atmak olur ve belirsizlik, tanıdık acıdan daha ürkütücü gelir. Bir de alışkanlıklarımıza, kalıplarımıza yıllardır yaptığımız bir yatırım var. Zaman, ümit, çaba ve kimlik gibi... Tüm bunlardan vazgeçmek, inşaa ettiğimiz şeylerin yanlış olduğunu ve yıllardır kendimizi aldattığımızı kabul etmek anlamına gelir. Var olan kalıplarımıza tutanmak, bu kederle yüzleşmekten bir nevi bize koruma hissi verir. Ve kalmak, sırf gitmek korkutucu geldiği için tercih edilir. Çünkü canımızı acıttığını bildiğimiz halde, kalıplarımızdan vazgeçersek kendimizi kaybedeceğimizden korkarız.
Makale
Var güçleriyle ulaşmaya çalıştıkları, sürünün genel yeşil otlak mutluluğudur.
