Japon klasiklerini okurken kültürel olarak Japonlara ne kadar benziyoruz onu fark ediyorum. Beynimize yerleştirilmiş ‘ayıp olur’ düşüncesi onlarda da mevcut. Mesela bir yerinde karakter yemeği beğenmiyor ama yapan kişi alınmasın sakın yemeği beğenmedi demeyin, aç değilmiş o yüzden yemedi diyin diyor. Veya kötü bir olayı babasına söylemiyor sırf o üzülmesin diye. Babam üzüleceğine ben üzüleyim diyerek hayatına devam ediyor. Bu benzerlikleri görmek güzel gelse de kitapta hiçbir olay yok. Okuyorsunuz bitiyor ve hiçbir aksiyon olmadığını görmek gerçekten üzdü beni. O yüzden puanım 5
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitabın isminde kedi yazısını görünce bir kedi aşığı olarak direkt almıştım. Hatam kitabı roman sanmamdı. Bir de babasıyla 20 sene görüşmeyen birinden daha duygusal itiraflar beklerdim. Kitap hem beklediğim formatta değildi hem de duygusu yoktu. Yine de Japonya tarihini okumak ilgi çekiciydi. Savaşla ilgili detaylar duygu sömürüsü yapılmadan tarih kitabı gibi anlatılmış ama olsun. Tek seferde bitirebileceğiniz bir kitap
Birinin günlüğünü gizlice okumak gibiydi. Yaşlıların da bir zamanlar genç olduğunu hatırladım bu kitapla beraber. Ve yasak aşkın evrensel olduğunu :)
