Kitabı bitirip kapadığımda bana bir cümle, bir bakış açısı, bir gülümseme gibi herhangi bir şey katmadığında o kitabı okuduğum süre boşa geçmiş gibi hissediyorum. İlle bir şey öğrenmem gerek duygusu… ben artık ayrılmak istiyorum senden..
2-3 sayfalık kısa kısa bölümler. Bir kısmı size hitap etse de okurken buram buram o ‘sınıfsal farklılığı’ hissediyorsunuz. Tabi böyle olunca deşarj olmak yerine sinirleniyorsunuz. Misal Londra’daki evinde kalırken İstanbul’daki konsere gitmek istemiş. İstanbul çok havalı bir şehirmiş o gece anlamış. Ablacım peki İstanbul’un çok cool bir şehir olduğundan bodrumda tek camlı bir dairede yaşayan ailenin haberi var mı? Bu gibi bölümlerle kitaba ara ara küsüp bıraktım. Sonra aklıma annemin ben küçükken ‘tabağını yarım bırakma arkandan ağlar’ diye darlaması geldi. Kendimi öyle darladım ve kitabı SONUNDA bitirdim. Okunur mu okunur. Hayatınızı değiştirir mi -hayır-. Bazı bölümler anlık mutlu eder mi -evet-