Ve yine de, bir sefalet ve delilik sahnesi, grotesk bir dans, yaşayanların artık tam anlamıyla canlı olmadığı, ama henüz ölü de sayılmadığı bir karnaval olarak hayat devam ediyor. Harabelerin arasında hayaletler gibi sürükleniyorlar; her şeyi görmüş, her şeyi yitirmiş, artık hiçbir şey beklemeyen, sadece sonu bekleyen bir halle. Ama hayat devam ediyor. Ve beklerken yaşamak zorundalar. İşte bu yüzden çocuklar hâlâ koşuyor ve durmadan gülüyorlar. Ölüm hakkındaki her şeyi çoktan öğrenmişler.
İşitilen şey, görülen şeyden daha dehşet verici olabiliyor sanki. Sadece sözcükler ölüm gerçeğini kesinleştirebilir. Biri o öldü demediği sürece hâlâ bir umut vardır.