Menekşe Lale Arpacık
@Felicite
Öğretmen
Lisans
15 Mayıs
21 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir kitaptan hiç alıntı yapmayacak kadar rahatsızlık duymak. Yaşar Kemal kalemi diye bir gerçek var. Malesef bu kitapta karşıma çıktı. Bir toplumun insan üzerindeki etkisini insanda rahatsızlık yaratacak bir biçimde ele almış. Kitabı okurken çok sinirlendiğim noktalar oldu , öyle bir durum ki ilk defa bir satırını bile çizmediğim bir kitap oldu. Köylüler , toplum o kadar rahatsız edici ki insan sadece öfkelenmekle kalıyor. Bir kadının yaşadığı kötü durumları bile görmezden gelerek, konu erkek olunca tüm halkın seferber olduğunu görüyoruz. Aslında toplumda ahlak kurallarının cinsiyete göre nasıl esnetildiğini, evrildiğini görüyoruz. Savunmasız , hiçbir suçu yokken bir çocuğun hayatının bir el birliği içinde mahvedildiğini görüyoruz. Kitapta sevdiğim tek nokta kitabın sonuna kadar kimin öleceğini anlamamamdı. Birkaç sayfada Hasan, birkaç sayfada Esme diye düşündüm.Bu da kitaba karşı beni diri tuttu. Sonunda insan cahil bir toplumun ne kadar bilmişçe insanı uçuruma sürüklediğini anladım. Son nokta ise : Ne olursa olsun her şeye bir kılıf bulunur. Yeter ki toplumda kadını aşağılamak, suçlamak , hor görmek olsun.
Reklam
Kitabın ilk sayfaları makineleşmiş insanlar , gri renklerden ibaretmiş gibi hissettiriyor. Sayfalar geçtikçe soğuk bir kış mevsiminden ufak ufak bahara doğru geldiğini hissediyor insan. Sayfalar geçtikçe çiçekler açılıyor , dallar yeşeriyor, cıvıl cıvıl renkler zihinde oluşuyor. Bazen tüm karmaşanın içinde detayları fark edemiyoruz. Hayatı o kadar ciddiyete alıyoruz ki her şeyi kontrolümüzde tutmak istiyoruz. Sorun çıkmadan tüm çözümleri sıralıyoruz. Maelle sıradan hepimizin yaşadığı bir girdabın içinde. Hayatı çalışmaktan ibaret olmuş , kendine vakit ayırmayı unutmuş bir karakter. Kitabı okudukça Maelle karakterinin siz olduğunu anlıyorsunuz. Her düşüncesi , her yanılgısı , her yanılgıdan sonraki öfkesi ve kaygıları… Tüm bunlarla birlikte kitabı bitirdikten sonra hiç fark etmeseniz bile hayatınıza ufak ufak dokunuşlarını hissediyor ve yaşadığınız durumlarda Shanti sizinleymiş gibi telkinler hissediyorsunuz.
Kitaba  baktığımızda önce mektubu yazan kişinin çok kibirli ve soğuk biri olduğunu düşünmeye başlıyorsunuz. Böyle bir insan aynı zamanda iyileşmeye çalışıyor, bu iyileşmeyi Japonya’nın büyük bir yıkımdan sonra kendini yeniden inşa etmesi ile paralel olarak işlenmiş. Bu insanın çok mutsuz ve hayattan kopan biriyken zamanla yavaş yavaş hayatta yeniden bağ kurup hayata tutunmayı ve bununla birlikte duygularını bastırıp nasıl yönlendirdiğini görüyoruz. Aslında nefret diye biriktirdiği tüm duyguların hayranlık, sevgi , hoşlantı diye biriktirdiği tüm duygularının kendini kandırma olduğunu görüyoruz. Tüm bunların ötesinde hayatın gerçekten yaşanacak bir yer olduğunu ve insanı dünyaya bağlayan asıl duygunun sevgi olduğunu görüyoruz. Kitabın yazarına gelecek olursam Dazai ‘nin kendi hayatındaki çelişkileri, mutsuzluğu ve sürekli intihar düşüncesinin kitabın satır aralarına sakladığı hissediliyor.
“Kalbinizde yeşil bir ağaç bulundurun, belki şarkı söyleyen bir kuş gelir konar.”
 Çin atasözü
Hayat bazen bizim basite indirdiğimiz kadar ciddiye alır sıradanlığı.  Dostluk bazen bir dalda öten iki kuş misali …
Bazen de tek kökten oluşan bir gökyüzü dolusu yapraktır. Tai ile Yue karakterlerinin hikayesi de bu bağlamda simgeleşmiş. İki çocuğun arasındaki kuvvetli bağdan tutun, çocukluğundaki eksiklikleri evlatlarına yaşatmak istemeyen ebeveynlerin en önemli şeyi unutarak çocukları bir robota çevirmeye çalışmasını konu ediniyor. Ara ara dünya klasiklerinde değinmesi de yüzümüzde tebessüm ve tanıdık bir ifade oluşmasını sağlıyor.
Bazen kendinden ödün verirsin, fedakarlık yaparsın belki de haksızlık… Bunların farkına vardığında ise kimseye zarar vermeden sadece kendi hayallerin için birkaç adım atarsın. Yıllarca fedakârlık yaptığın insanlar bunu bencillik olarak nitelendirir. Oysa yıllarca kendini düşünmemek neydi? İdeallerinden vazgeçmek? Youngju kendisi dahil herkesin haksızlığına uğramıştı. Hep yapması gerekeni-kendisini düşünmesi - yaptığı için yalnızlığa itilmişti. Öyle bir itilmek ki onu düşünmeyen , tüketen insanlara bile haksızlık yaptığını düşünmeye zorlanmıştı. Tüm bunları yaşadıktan sonra o minicik , tatlı dünyasında kendini gerçekleştirip ideallerine varması mutluluk uyandırıyor. O kitabevinde Youngji’yle dertleşmiş ve başardıklarını görünce gurur duyan biri gibi oldum. BAZEN CESUR OLMAK GEREK. HER ŞEYE VE HERKESE RAĞMEN. İyi ki hayatıma dokundun YOUNGJİ
Reklam