Menekşe Lale Arpacık
@Felicite
Şu anda okuduğu kitap
"Olmaz, doğduğunuz denize daha varmadık."
"Evet, ben vardım. Irmağın bütün kolları aynı denize dökülür. Yegâne denize."
Belki yine karşılaşırız, günün birinde, daha sonra, sen bir yetişkin olduğunda. Ben daha az utanç duyduğumda ve sen beni affettiğinde. Elveda.
İşte bu, elveda!
Kitaba  baktığımızda önce mektubu yazan kişinin çok kibirli ve soğuk biri olduğunu düşünmeye başlıyorsunuz. Böyle bir insan aynı zamanda iyileşmeye çalışıyor, bu iyileşmeyi Japonya’nın büyük bir yıkımdan sonra kendini yeniden inşa etmesi ile paralel olarak işlenmiş. Bu insanın çok mutsuz ve hayattan kopan biriyken zamanla yavaş yavaş hayatta yeniden bağ kurup hayata tutunmayı ve bununla birlikte duygularını bastırıp nasıl yönlendirdiğini görüyoruz. Aslında nefret diye biriktirdiği tüm duyguların hayranlık, sevgi , hoşlantı diye biriktirdiği tüm duygularının kendini kandırma olduğunu görüyoruz. Tüm bunların ötesinde hayatın gerçekten yaşanacak bir yer olduğunu ve insanı dünyaya bağlayan asıl duygunun sevgi olduğunu görüyoruz. Kitabın yazarına gelecek olursam Dazai ‘nin kendi hayatındaki çelişkileri, mutsuzluğu ve sürekli intihar düşüncesinin kitabın satır aralarına sakladığı hissediliyor.
