T
@Felsefiokurr
Kendimle mücadele yavaş yavaş bana gözlerimden yaş getirecek kadar müşkül bir ruh idmanı gibi geliyordu.
Üç bin yıllık karanlık, meşakkatli, kasvetli bir geçmiş. Bunalıyorum ve ilk kez şüpheye düşüyorum. O çok eski insanlar, acaba zannettiğim kadar mutlu muydular?
En yoğun acılar gibi en kalıcı zannedilen mutlulukların bile değerinden eksildiği tecrübeyle sabit. Çünkü zaman var.
Şimdi akşam. Çiçekli, baharlı ortaokul günleri çok uzakta kalsa da rüzgârın uğultusunu dinlemekte bir beis yok artık. Hâlden anlamak için mi saklamışız birbirimizi? De bana; o geniş kanatlı kapılar sessizce ve bütünüyle arkamızda kapanırken diz dize olalım diye mi?