Feray Zarifoğlu
@FerayZarifoglu
...Oturdu yine çocukluğunun kıyısına usulca içinden bi ah çekti keske dedi...
Şu anda okuduğu kitaplar
Dibe vurduğun, yanlış yerlerde ağlamana sebep olan ve sevdiğin insan ölmüşken hâlâ hayatta olan bütün aptallara mantıksız bir öfke duymanı sağlayan o duygu değil. Sadece alışmayı öğrendiğin bir şey. Bir deliliğin olmasına alışmak gibi.
Reklam
Bu dünyada hiç kimsenin beni onun gibi anlamadığını ve asla anlamayacağını hissettiğimi ona nasıl anlatabilirdim?
"Ben mi pazar yemeğini hazırlayacağım? Ben? Neredeyse otuz yıldır evliyiz, Louisa. Kahrolası öğle yemeğini ben hazırlamam. Ben eve para getiririm, annen yemeği hazırlar. Anlaşma böyle! Ben buna imza atmıştım!
“Dağıldığını biliyorum. O dağınıklığı ben topladım.”
Bu şehrin en küçük hareketlerini bile bilirim çünkü artık uyumuyorum..
Reklam